هفت زندانی و یک تابلو

در شب ۱۸ فوریه ۲۰۰۹ ، عده‌ای در محفلی عمومی در شهر اتاوای کانادا گرد هم آمدند تا، بعد از دعا و نیایش، در جریان آخرین اخبار مربوط به دستگیری هفت تن از مسئولین جامعه بهائیان ایران قرار گیرند. نعیم توکلی، فرزند زندانی بهایی بهروز توکلی در جمع حضور داشت و نطق کوتاه اما موثری ایراد کرد که در زیر می‌خوانید. ترجمه آن به فارسی را که در زیر آمده است بنده انجام دادم
http://negahedigar1.blogfa.com/post-115.aspx
.

I would like to share a few words about my personal experience and feelings on the current situation of Baha’is in Iran: about my family, my friends and myself. What I am going to share are my feelings and thoughts, and the complications which I face everyday: as an Iranian; as a Baha’i; as a member of the human family; and as a person whose father is incarcerated in one of the most infamous prisons in the world. The Evin prison, in north of Tehran. High on a hill. With underground cells and torture rooms. Surrounded by thick huge walls. 

I remember the time I was involved in a hi-rise construction project which had a good view of Evin prison. As the building was going up, higher and higher, I was able to have a better view of that scary place. That is why today I can clearly remember the asymmetrical outline of Evin. It is the image I go to sleep with at night and wake up with in the morning, trying to picture my father in it. I know what it looks like. 

Three years ago, my father, Behrouz Tavakkoli, was in jail on a previous occasion for his Baha’i beliefs. When we finally received permission to visit him I couldn’t believe the man before me was my father. Pale, weak with a long beard and long hair, in a loose prison uniform. As they took him away I saw he was limping. Now I can imagine what it looks like. But this time I have to add to this picture all I can remember from his friends, too. I have to use my imagination like Photoshop software to add beards to the smiling faces of the other four men. I have to make them look older. Make them look older by several years older for each month which they have spent in prison. I have to picture their joyful eyes as tired. Tired of repeated daylong intense interrogations under high intensity light sources. I have to imagine how my father and his friends look today after nine months of devastating interrogations accompanied by the most humiliating and insulting words they’ve ever heard in their lives. Do you know two of these seven arrested Baha’is are women? I can’t imagine these two women in that situation. This is  what they call “white torture”. Words are loosing their meanings and implications. Uponhearing the word “White” it is no longer the snow that comes to my mind, nor is it a dove  or peace. Torture comes to my mind these days with the word “white”. White torture means all the serious orthotic problems my father has developed during the incarceration period. White torture means that Vahid, one of my father’s colleagues, who is 35 years old, is loosing his eye sight due to severe nerve breaking pressure. White torture means to deprive a mother from being with her teenage daughter for several months. 

I have only a few minutes to share with you a few words about my father, and his friends but this is more or less the everyday life of the largest non-Muslim religious minority in Iran. This is the life of anyone who belongs to the Baha’i community, a community of over 300,000. A community deprived of everything. Deprived of basic human rights from the time of their birth until they die. Deprived of being given – while still a newborn - any name which holds significance to the Baha’is. Deprived of having even one easy day in school without being singled out. Deprived of being able to register in any school based solely on their talents. Deprived of higher education. Deprived of marriage certification. Deprived of not only governmental jobs, but even banned from being hired by a large part of the private sector due to government pressures. Deprived of having their own businesses without their names published in the revolutionary guard’s black list. Deprived of having a tombstone on their graves, to rest in peace without shaking several times a year in their caskets from the bulldozers of the Islamic Republic. Deprived of having Baha’i administrative elections and institutions. 

My father and his friends were seven members of this populous community which is scattered over every corner of Iran. Their job was only to bring these people together. To provide them with sense of community and integrity in the absence of any Baha’i institutions, which are banned by law in the Islamic Republic of Iran. Now they have been targeted by several false and fabricated accusations by the regime. 

I remember nine months ago after that morning raid to my parent’s home, I was talking to my mother and I could feel she was shaking on the other side of the line as she was telling me about her conversation with one of the intelligence agents. She was packing a warm sweater for my father as they were taking him away, but the agent refused to allow my father to take that package, saying “he is not going to need clothing anymore, only a live person does”! 

Now it has been over nine months that my father is in jail. It has been over nine months I am working on that picture in my head, imagining my father’s situation. Once I had to paint him in a solitary confinement, and in interrogation rooms. I’ve tried to picture him in a room sitting on a wooden stool for over 20 hours facing two intelligence agents filled with blind religious prejudices. I have moved my father in this picture from solitary confinement to the general ward. Then I moved him back to a small cell with no bed, not enough blankets, sleeping on a cold cement floor in Tehran’s cold winter with his four fellow cell-mates. Now I am working on another corner of this big mental canvas. I am drawing a court. I cannot see a lawyer though. Probably they don’t have access to their lawyers. 

Will I have to draw my father and his friends back into the prison after this court case? Will I have to move him around Evin prison in my imaginary drawing one more time? From solitary cells, to interrogation rooms, to torture benches, to larger cells with his friends with him. 

When I look more carefully at this big unpleasant picture there is another section in this prison which I can see, with wooden posts or steel posts. And steel rafters. And hand- operated cranes. And hoisting machines. And ropes! My mind won’t let me move my father and his friends to that corner. 

Naeim Tavakkoli 

February 18, 2009 

اجازه دهید که تجربه و احساسم را در مورد وضعیت جاری جامعه بهائیان ایران با شما در میان بگذارم. در مورد خانواده ام، دوستانم و خودم. آنچه که می‌خواهم به شما بگویم دغدغه‌های ذهن و روحم اند.  مشکلاتی هستند که به عنوان یک بهایی، یک عضو خانواده انسانی و به عنوان کسی که پدرش در بدنام ترین زندان جهان، زندان اوین، اسیر است، با آنها دست و پنجه نرم می‌کنم. زندان اوین، زندانی واقع بر تپه‌های شمال تهران، زندانی با سلول‌های زیرزمینی و اتاق‌های شکنجه، با دیوارهای بزرگ و ضخیمی که گرداگرد آنرا گرفته است.

به یاد می‌آورم زمانی را که در پروژه‌ ساخت آسمانخراشی مشرف بر این زندان مشغول به کار بودم. همچنان که ساختمان بالا و بالاتر می‌رفت تصویر بهتری از این زندان مخوف رابه چشم می‌دیدم.  امروز نقشه غیر متقارن اوین را به یاد می‌آورم. تصویری است که هر شب با آن به خواب می‌روم و هر صبح با آن بیدار می‌شوم در حالی که پدر را در آن مجسم می‌کنم؛ آخر می‌دانم که به چه می‌ماند.

سه سال پیش نیز، پدرم، بهروز توکلی، به صرف عقیده‌اش به آئین بهایی گرفتار شده بود. یادم است وقتی نهایتا اجازه ملاقات با او را دریافت کردیم در اولین ملاقات باور نمی‌کردم که مردی که در مقابل من ایستاده است پدرم می‌باشد. نحیف و بی رنگ و رو، با ریشی انبوه و مویی بلند در جامه گشاد زندان. وقتی می‌بردندش دیدمش که می‌لنگید. اکنون می‌دانم که‌ به چه می‌ماند. اینبار اما باید دوستان پدر را نیز در این تصویر بگنجانم. مثل یک برنامه فتوشاپ، باید چهره را عوض کنم. باید ریش انبوه به صورتهای خندان آن چهار مرد دیگر نیز بیافزایم. برای هرماه زندان، باید آنها را چندین سال پیرتر در نظر آورم. باید خستگی را جانشین آن‌ موج شادی در چشمانشان کنم؛ خسته از بازجویی‌های شبانه روزی و تکراری، در مقابل نور شدید یک چراغ. باید امروز او و دوستانش را بعد از گذراندن نه ماه از این گونه بازجویی‌های طاقت فرسا تصویر نمایم. بازجویی‌هایی همراه با تحقیرها و توهینهایی که شبیه آن را تاکنون نه‌دیده و نه‌شنیده بودند. آیا می‌دانید که دونفر دیگر از این جمع از زنان بهایی‌‌ می‌باشند؟ چگونه توانم آنها را در زیر این شکنجه‌ها به نظر آورم. شکنجه هایی که به آن «شکنجه سفید» می‌گویند. ببین که چگونه کلمات معنایشان را از دست می‌دهند. دیگر کلمه «سفید» یاد‌ آور برف نیست، یادآور قمری سفید و یا صلح هم نیست. این روزها «سفید»‌مرا به یاد شکنجه می‌اندازد. شکنجه سفید یعنی تمام مشکلات جسمی پدرم که در دوران زندان برایش بوجود آمد. شکنجه سفید یعنی اینکه یکی از دوستان پدرم وحید در ۳۵ سالگی بینایی‌اش را در زیر فشارهای طاقت فرسا از دست بدهد. شکنجه سفید یعنی آنکه مادری را از ملاقات با دختر نوجوانش برای چندین ماه ممنوع کنند.

آنچه در این در وقت محدود و جملاتی چند در مورد پدر و دوستانش می‌گویم، کم و بیش، زندگی روزمره اعضای بزرگترین اقلیت مذهبی غیر مسلمان در ایران است. زندگی هر آن کسی است که به جامعه بهایی تعلق دارد، جامعه‌ای با ۳۰۰ هزار نفر جمعیت. جامعه‌‌ای محروم از همه چیز. محروم از ابتدائی ترین حقوق انسانی از بدو تولد تا موقع مرگ. محروم از داشتن یک روز خوش در مدرسه در کنار بقیه دانش آموزان. محروم از حق تحصیل در مدارس بهتر که در حد استعدادهایشان باشد. محرومیت از تحصیلات دانشگاهی، محرومیت از حق ثبت ازدواج. محرومیت از داشتن مشاغل دولتی و ممنوعیت از استخدام در بیشتر شرکت‌های خصوصی بخاطر فشارهای حکومتی. محرومیت از حق راه‌اندازی و تاسیس یک شرکت و یا یک تولیدی بدون آنکه نامشان در لیست سیاه سپاه قرار گیرد.وحتی محرومیت از حق داشتن یک سنگ یادبود بر قبورشان، محلی که در آن به آرامش ابدی روند بدون آن که تابوتشان با بلدوزهای حکومت اسلامی زیر و رو شود. محروم از اینکه بتوانند تشکیلات انتخابی بهایی داشته باشند.

پدر من و دوستانش هفت عضو این جامعه پر جمعیت بهایی ایران بودند. جامعه‌ای که اعضایش در هر گوشه و کناری از این خاک سکنی دارند. وظیفه این هفت نفر آن بود کلیت این جامعه بزرگ را حفظ کنند و در غیبت  تشکیلات بهایی که بدستور حکومت ایران تعطیل شده است، به این جامعه رنگ یکپارچگی و  وحدت  بخشند.  اکنون این هفت نفر هدف تهمت های بی اساس و جو سازی های این رژیم قرار گرفته اند.

به خاطر دارم که ۹ ماه پیش، بعد از آن حمله صبحگاهی به منزل پدرمان، با مادرم تلفنی صحبت می‌کردم. مادر در حالی که از  شدت اضطراب می‌لرزید گفتگوی خود با مامورین اطلاعاتی برایم بازگو می‌کرد. می‌گفت که وقتی خواست ژاکت گرمی را به پدرم  بدهد، ماموری جلوی او را گرفت و گفت « او به لباس نیاز نخواهد داشت؛ فقط زنده‌ ها لباس می‌خواهند»

اکنون بیش از  نه ماه از آن زمان می‌گذرد و پدرم هنوز در زندان است. اکنون بیش از نه ماه است که من روی تابلویی در  ذهنم کار‌ می‌کنم،  تا پدرم را در این وضعیت‌ها به تصویر کشم. وقتی او را در سلول انفرادی و در اتاق باز جویی تصور کنم. گاهی باید او را در اتاقی تصویر می‌کردم در حالی که بیش از ۲۰ ساعت بر روی یک چهارپایه چوبی نشسته است؛ رو در رو با دو بازجو که وجودشان از تعصبات مذهبی و نفرت انباشته است. سپس او را به بند عمومی برمیگردانم. اتاقی بدون تخت و ملافه کافی. خوابیده بر زمین سرد در زمستان سرد تهران همراه با چهار همبند دیگرش. 

اکنون در گوشه دیگر این تابلو  دادگاهی را به تصویر می‌کشم. هیچ وکیلی حضور ندارد. آنها احتمالا به وکیل هم دسترسی ندارند. 

نمی دانم چه می‌شود. آیا باید پدر و دوستانش را، بعد از این دادگاه، دوباره در زندان تصور کنم؟ آیا او را دوباره در سلول انفرادی و در اتاق بازجویی، و تخت های شکنجه و دیگر اتاق ها، همراه با دیگر هم بندانش تصور خواهم کرد؟ 

وقتی با دقت نگاه به این تصویر رنج آور نگاه می‌کنم، گوشه دیگری در این زندان را هم می‌بینم. 

...

دیگر ذهنم اجازه نمی‌دهد که پدرم و دوستانش را در این گوشه به تصویر کشم.

نعیم توکلی،

۱۸ فوریه ۲۰۰۹

صدای فرزانگان ایران: ما شرمگینیم

دوستان دانشمند، هنرمند و فرزانه‌ام، 

نامه سرگشاده تان را خواندم

همیشه منتظر بودم. می دانستم که زمان آن خواهد رسید. روزی که قلب تو از اندوه من به حرکت آید و چشمت اشکی بر شعله‌های این بیداد بریزد.

اگرچه ناباور، که چرا چشمی نمی‌بیند و گوشی نمی‌شنود، اما منتظر ماندم، بیش از قرنی منتظرماندم و می‌دانستم که زخم‌های این تازیانه‌ها آخر قلب هم‌وطنی را به درد خواهد آورد و صدای اعتراضی بلند خواهد شد.

می دانستم که از جمع پیشروان این آب و خاک فرزانگانی صداقت جویبار را می‌فهمند، اگرچه نابخردان راه بر‌آن ببندند و پاکی خورشید را می‌بینند، اگرچه بی‌شرمان غبار جهل برویش بپاشند.

امروز من شادم اگر چه زخم‌های کهنه‌ام هنوز خونین است و این «زخم‌های من همه از عشق است، از عشق». 

امروز ایران بخاطر همدردیتان با ما سربلند است. 

به امید روزی که تمام ایرانیان بنیان تعصب را بنیاد برکنند و به جمع شما عزیزان بپیوندند

نامۀ سرگشاده گروهی از دانشگاهیان، نویسندگان، هنرمندان،(لینک در ایرانیان دات کام: Iranian.com)

روزنامه نگاران و فعالان ایرانی در سراسر جهان،

به جامعه بهایی:


ما شرمگینیم!

یک و نیم قرن سرکوب و سکوت کافیست!





به نام نیکی و زیبایی، به نام انسان و به نام آزادی



به عنوان انسان ایرانی، از آنچه طی یک و نیم قرن گذشته در ایران، در حق شما بهاییان روا شده است، ما شرمگینیم



ما بر این باوریم که هر ایرانی باید بتواند "بی هیچگونه تمایزی، بویژه از حیث نژاد، رنگ، جنسیت، زبان، دین، عقیده سیاسی یا هر عقیده دیگر،" و همچنین منشاء قومی یا "اجتماعی، ثروت، ولادت یا هر وضعیت دیگر از تمام حقوق و همه آزادی های ذکر شده" در منشور جهانی حقوق بشر بهره مند شود، اما بهاییان ایران از اولین روزهای ظهور آیین بهائیت، تا به امروزبه خاطر باورهای دینی خود از بسیاری از حقوق انسانی محروم بوده اند.



بنا به شواهد و مستندات تاریخی، ازابتدای شکل گیری آئین بابی و سپس بهائی در ایران، هزاران تن، تنها به دلیل این باورهای دینی خود، به تیغ تعصب و خرافه به قتل رسیده اند. تنها در نخستین دهه میلاد این آیین، نزدیک به بیست هزار تن از وابستگان آن در شهرهای مختلف ایران به قتل رسیدند.



ما شرمگینیم از اینکه در آن دوران صدایی در مخالفت با این کشتار بربرمنشانه ثبت نشده است و

ما شرمگینیم از اینکه تا به امروز نیز صداها در محکومیت این جنایت هولناک جسته و گریخته و نارسا بوده است.

ما شرمگینیم از اینکه علاوه بر سرکوب شدید نخستین دهه های حضور بهاییان، در صد سال گذشته نیز، این گروه از هموطنان ما مورد حمله های ادواری قرار گرفته، منازل و محل کار آنها به آتش کشیده و تخریب شده و به جان و مال و ناموس آنها تجاوز شده اما جامعه روشنفکری ایران در مقابل این فاجعه خاموش مانده است.



ما شرمگینیم از اینکه طی سی سال گذشته قتل بهاییان، تنها به جرم باورهای دینی شان شکل قانونی به خود گرفته و بیش از دویست بهایی به قتل رسیده اند و

ما شرمگینیم از اینکه گروهی از روشنفکران فشار علیه بهاییان را تئوریزه کرده اند.



ما شرمگینیم از سکوت خود در مقابل اینکه بسیاری از سالمندان بهایی پس از ده ها سال خدمت به ایران، از دریافت حقوق بازنشستگی محروم هستند.

ما شرمگینیم از خاموشی خود در مقابل اینکه هزاران جوان بهایی، به دلیل باورهای دینی خود و صداقت در بیان این اعتقادات، از امکان تحصیل در دانشگاه ها و مدارس آموزش عالی ایران محروم هستند.

ما شرمگینیم از سکوت خود در مقابل اینکه کودکان بهایی به دلیل باورهای دینی والدین خود، در مدارس و معابر مورد تحقیر قرار می گیرند.

ما شرمگینیم از خاموشی خود در مقابل این واقعیت دردناک که در میهن ما فشار و تحقیر علیه بهاییان به طور سیستماتیک اعمال می شود، تعدادی فقط به خاطر این باور دینی در زندان به سر می برند و خانه ها و محل کار آنها مورد حمله و تخریب قرارمی گیرد و گاه حتی آرامگاه های مردگان این گروه از هموطنان ما از تعرض به دور نمی ماند.

ما شرمگینیم از سکوت خود در برابر سیاهه طولانی، اندوه بار و دهشتناکِ حق کشی های نهادینه شده در قوانین کشور ما علیه بهاییان، و بی عدالتی ها و فشارهای دستگاه های رسمی و غیررسمی در مورد این گروه از هموطنان



ما شرمگینیم به دلیل اعمال جنایت ها و بی عدالتی ها و ما شرمگینیم به دلیل سکوت خود در برابر این اعمال.



ما امضا کنندگان این نوشته، از شما بهاییان، بویژه از قربانیان جنایت ها علیه بهاییان ایران، پوزش می خواهیم.

ما بیش از این دربرابر بی عدالتی در مورد شما سکوت نمی کنیم.

ما در راه رسیدن به حقوق انسانی تصریح شده در منشور جهانی حقوق بشر در کنار شما می ایستیم.



باشد تا عشق و آگاهی را جایگزین نفرت و جهل کنیم.



پانزده بهمن 1387 – سوم فوریه 2009





ابراهیمی هادی – سردبیر شهرگان – کانادا، ونکور
احمدی رامین – استاد دانشگاه و فعال حقوق بشر– آمریکا، یل
الماسی نسرین – مدیر تحریریه شهروند - کانادا – تورنتو
باقرپور خسرو – شاعر و روزنامه نگار – آلمان
برادران منیره – نویسنده و فعال حقوق بشر – آلمان
برومند رویا – مدیر اجرایی بنیاد برومند – آمریکا، واشنگتن
برومند لادن – پژوهشگر، بنیاد برومند- آمریکا، واشنگتن
بیضایی نیلوفر – نمایشنامه نویس وکارگردان تئاتر – آلمان، فرانکفورت
پارسا سهیل – کارگردان تئاتر – کانادا، تورنتو
تقی پور معصومه – بازیگر و کارگردان تئاتر – سوئد، گوته بورگ
تهوری محمد – روزنامه نگار – آمریکا، ماساچوست
جاوید جهانشاه – ناشر – ایرانیان دات کام – مکزیک
جلالی چیمه محمد (م سحر) – شاعر – فرانسه، پاریس
جنتی عطایی بهی - بازیگر، نویسنده و کارگردان تئاتر – فرانسه، پاریس
چوبینه بهرام - نویسنده و پژوهشگر – آلمان، کلن
خرسندی هادی – طنز پرداز – انگلستان، لندن
دانشور حمید – بازیگر و کارگردان تئاتر – فرانسه، پاریس
درویش پور مهرداد – استاد دانشگاه – سوئد، استکهلم
زاهدی میترا – کارگردان تئاتر – آلمان، برلین
زرهی حسن – سردبیر شهروند – کانادا، تورنتو
سهیمی محمد – استاد دانشگاه – آمریکا، کالیفرنیا
شفیق شهلا – نویسنده و پژوهشگر – فرانسه، پاریس
شمیرانی خسرو – روزنامه نگار – کانادا، مونترال
شیدا بهروز – منتقد و پژوهشگر ادبی - سوئد، استکهلم
عبدالعلیان مرتضی – عضو هثئت مدیره سی.جی.اف.ای – کانادا، اکویل
عبقری سیاوش – استاد دانشگاه – ایالات متحده، آتلانتا
عبقری شهلا – استاد دانشگاه – ایالات متحده، آتلانتا
فانی یزدی رضا – تحلیلگر سیاسی - آمریکا
فرهودی ویدا – شاعر و مترجم – فرانسه، پاریس
فروهر پرستو – هنرمند و فعال حقوق بشر – آلمان، فرانکفورت
قائمی هادی – هماهنگ کننده کمپین بین اللملی حقوق بشر در ایران - آمریکا
قهرمان ساسان – نویسنده و روزنامه نگار - کانادا، تورنتو
قهرمان ساقی – شاعر و روزنامه نگار - کانادا، تورنتو
کاخساز ناصر - پژوهشگر و تحلیلگر سیاسی – آلمان، بوخوم
کسرایی فرهنگ – نویسنده و بازیگر تئاتر – آلمان، ویسبادن
کلباسی شیما – شاعر – آمریکا، واشنگتن
ماهباز عفت – فعال حقوق زن و روزنامه نگار – انگلیس، لندن
مساعد ژیلا – شاعر و نویسنده – سوئد، گوتبورگ
مشکین قلم شاهرخ – هنرپیشه و رقصنده – فرانسه، پاریس
مصلی نژاد عزت – نویسنده و فعال حقوق بشر- کانون کانادایی قربانیان شکنجه – کانادا، تورنتو
ملکوتی سیروس – نوازنده، آهنگساز و استاد گیتار کلاسیک – انگلستان، لندن
وحدتی سهیلا – فعال حقوق بشر – آمریکا، کالیفرنیا

دانشگاهیان، نویسندگان، هنرمندان، روزنامه نگاران و تلاشگران ایرانی حقوق بشر که مایل هستند به جمع امضا کنندگان بپیوندند، می توانند با ای میل های زیر تماس بگیرید. ده روز پس از اولین انتشار، در روز سیزدهم فوریه 2009 این نامه با لیست کامل امضا کنندگان منتشر خواهد شد.

To join the signaturees please contact the following emails

niloofarbeyzaie@gmx.at

shemiranie@yhaoo.com

-------------------

پ ن: اینهم مصاحبه ایرج ادیب زاده(رادیو زمانه) با برخی از عزیزان امضاء کننده:

http://zamaaneh.com/adibzadeh/2009/02/print_post_287.html

خبر در سی‌.ان.ان:

http://www.cnn.com/2009/WORLD/meast/02/06/iran.bahai.apology/index.html

عجب حکایتی است

عجب حکایتی است،
در قائم‌شهر خانم احمدزاده و ۲ دخترش را دستگیر کردند، که ظاهرا یکی از دخترها به قید وثیقه آزاد شده است. حسین فنائیان، همسر خانم احمدزاده نیز مدتی را در زندان گذرانیده و بعد به شهر خلخال تبعید شده بود. ایشان اکنون چند ماهی است(قریب یکسال) که از تبعید برگشته است.
در میان دیگر دستگیر شدگان قائمشهر، خانم ترانه سنایی و شوهرش مسعود عطائیان هر دو در بازداشت رئیس اطلاعات استان آقای موحد هستند. خدا می‌داند که فرزندانشان چه حالی دارند.
در ایران بیش از ۳۰۰ هزار بهایی زندگی می‌کنند که به لطف حکومتی که ادعای عدالت جهانی دارد، از تمامی حقوق انسانی‌شان محروم هستند. وقتی دولت به این اندازه از گروهی از شهروندانش تنفر دارد، وقتی حکام مملکت میلیاردها تومان خرج تبلیغات بر علیه مطیع ترین گروه از شهروندان خود می‌کند، وقتی رئیس جمهور در مصاحبه‌ای در نیویورک می‌گوید که هیچ ترحمی نسبت به بهاییان وجود نخواهد داشت، وقتی از دفتر عالی ترین مقام جمهوری اسلامی دستورالعملی به بیرون درز می‌کند، که در‌آن دستور اکید به تضییع حقوق بهاییان و محروم کردنشان از تمامی حقوق، از جمله حق تحصیل داده شده است، دیگر چه امیدی به تحقق عدالت دراین مملکت وجود دارد؟
آیا هیچ حکومتی با شهروندان کشورش چنین معامله ای می‌کند؟ آیا در هیچ تعریفی از مملکت داری می‌گنجد که حکومت بر علیه اقلیتی صف آرایی کند؟ آیا تعریف حکومت آخوندی این است که غیر مسلمان قلع و قمع شود؟جای آن دارد که هم‌وطنان مسلمان ما از این وضعیت عرق شرم بر جبین آرند.
عده‌ای هم از دوستان مسلمان ما می‌گویند «مگر وضع ما بهتر است، ما هم اگر نفس بکشیم پا بر حلقوممان می‌گذارند. بقول معروف کسی که با مادر خود زنا کند با دیگران چه ها کند» . من هم قبول دارم. اگر کارگران اعتصاب کنند، به عاقبت منصور اسانلو دچار میشوند. اگر روزنامه‌نگاران سوال زیادی کنند به عاقبت زهرا کاظمی، عمادالدین باقی و اکبر گنجی مبتلا میشوند. اگر دانشجو فعالیت سیاسی کند به زندان و شکنجه گرفتار می‌آید. اگر مادران برای صلح در غزه تجمع کنند کتک می‌خوردند، اما موضوع اینست که بهاییان هیچکدام از این کارها را نکرده اند. بهایی دست به هیچ تجمعی نمی‌زند، بهایی به کسی اعتراض خشونت آمیزی نمی‌کند. بهایی حتی این اجازه را ندارد که جواب روزنامه‌هایی را بدهد که هرروز، با خرج دولت، دهها مطلب زشت و کثیف در موردشان می‌نویسند . بهایی، در یک کلام، در سیاست دخالت نمی‌کند. 

استادان دانشگاه چون دکتر داودی، دکتر خسرو مهندسی و پروفسور حکیم، را از مسند تعلیم به پای چوبه دار بردند.  فضلای گرانقدری دکتر بخت‌آور را که مولف چندین کتاب ارزشمند است اعدام کردند. دکتر مسیح فرهنگی و دکتر روح‌الله تعلیم را که عمرشان وقف خدمت به فقرا بود، به خاک و خون کشیدند. بهایی صبر پیشه کرد. چوپان بهایی میرالله مختاری، را در اطراف بیرجند به تحریک ملای محل، در بیابان تکه تکه کردند، بهایی فقط استقامت کرد. جوان شانزده ساله بهایی، مونا محمود نژاد را همراه با دوستانش به دار کینه آویختند، بهایی فقط در دل گریست و وفا پیشه کرد. هزاران بهایی را، بعد از سالها خدمت و پرداخت حق بازنشستگی، از کار بر کنار کردند، معلم، پرستار، کارمند، ... همگی حکم را پذیرفتند و بی مزد و منت خانه نشین شدند. بهایی را از دانشگاه اخراج کردند، فقط گلایه به پیش حکام خونخوار خود بردند که هیچ نتیجه‌ای نبخشید. دیگر از آنها چه می‌خواهند؟ این کینه آخوندی چه کینه ایست که هر دم در آتش و فوران است؟
جمهوری اسلامی هر روز عمل ننگین دیگری به کارنامه اعمالش اضافه می‌کند و رکورد تازه ای از توحش و درنده خویی در دفتر سیه رویان تاریخ به ثبت می‌رساند. این ساده لوحان گمان می‌کنند که می‌توانند تاریخ را تحریف کنند. امثال تواب شهبازی را اجیر کرده‌آند، بی‌سوادانی چون «سیدکاظم موسوی» را که نه تا حال مقاله ای به ثبت رسانده و نه کار علمی‌ای کرده‌اند، لقب «مورخ» داده اند تا هر روز بر ضد آئین بهایی قلم فرسایی کنند و عالم را از چرندیات خود پرنمایند. میلیاردها تومان پول نفت این ملت بیچاره را روانه جیب حسین شریعتمداری کرده‌اند، تا صفحات کیهان را به مزخرفات خود مزین کند. صدها رسانه بی هویت جدید به منظور انتشار افکار متهوع و مسمومشان و خاموش کردن هر صدای دیگر درست کرده‌اند و هزارها طلبه بی سواد مشغول تاریخ نگاری و روزنامه سازی شدند. یک کارخانه عظیم ایجاد، تحریف و تکثیر خبر درست کرده اند تا خورشید حقیقت را حجاب سازند.
عجب حکایتی است، که خاوران را هم شخم زدند و خاکش را بر باد دادند. دیروز چند‌هزار جوان مملکت را به تیغ ظلم و کینه کشتند و امروز استخوان های این جوانان خوابشان را پریشان‌کرده است. می‌خواهند گورشان را زیر و زبر کنند تا خیالشان راحت شود. عجب حکایتی است.

------------------------------

http://bahaimartyrs.blogspot.com/

تضییقات وارده بر مسعود عطائیان و بهائیان قائمشهر

رنجنامه مسعود عطائیان و همسرش ترانه سنایی:
در بعد از ظهر ۲۷ آبان ماه ۱۳۸۷ مآمورین اداره اطلاعات، بدون اطلاع قبلی و بدون نشان دادن حکم بازرسی، وارد منزل مسعود عطائیان شدند، و بعد از چند ساعت تفتیش و جستجوی منزل، وی را با خود به اداره اطلاعات بردند. اکنون قریب به دوماه از دستگیری ایشان می‌گذرد و هنوز کسی از علت دستگیری و وضعیت پرونده ایشان مطلع نیست.رفتار اهانت آمیز مآموران با صاحب خانه، نشانه بی مایگی اخلاقی آنها و بی نصیبشان از مقدمات آداب انسانی است. در کجای عالم، غیر از ایران، به منزل افراد وارد می‌شوند و عکسهای مقدس مذهبی را بر زمین انداخته و لگد مال بی شرمی خود کنند؟ در چه کشوری پاره کردن کتابهای ادعیه دیگر مذاهب را روا می‌دارند؟ماموران در بازرسی خود تمام کتب موجود، کامپیوتر شخصی و هم‌چنین اوراق و اسناد مربوط به شغل ایشان را ضبط کردند.
مسعود عطائیان که درس خوانده دانشگاه و حسابدار شرکت بزرگی بود، بعد از انقلاب به همراه خیل عظیم بهاییان گرفتار تبعیض و خصومت هیاتهای پاکسازی شد. او سپس در داروخانه برادرش مشغول به کار بود تا اینکه این داروخانه نیز در سال۱۳۷۶ بدستور اطلاعات ساری بسته شد. داروخانه دکتر عطائیان، دومین داروخانه تاسیس شده در قائم شهر و دارای سابقه ۴۰ سال خدمت بی شائبه به مردم این شهر کوچک بود.
بعد از بسته شدن این داروخانه، مسعود عطائیان با قرض و کمک آشنایان مشغول کار آزاد و خرید و فروش شد، تا بتواند استقلال اقتصادی خانواده ۴ نفری‌شان را حفظ نماید. اما اینک، این آب باریکه نیز به دست حکام بسته گردیده و خانواده ایشان را با مضایق اقتصادی مواجه ساخته است.
پیگیری‌های خانواده زندانی
ترانه سنایی، از فردای روز دستگیری‌ شوهرش، دادخواهی به نزد مراجع مختلف قضایی و حکومتی برد؛ دریغ از ذره‌ای انسانیت در این قوم. امام جمعه قائم شهر، حاج آقا معلمی، بی ادبانه تظلم نامه را سراسر دروغ خواند، و آنرا به سویی پرت کردو مظلومین را از اطاقش بیرون کرد. او به دادخواهان یاد آورد شد که باید بخاطر اجازه تردد در معابر مملکت اسلامی ایران شکرگذار این حکومت و زمامداران آن باشند. دادستان قائم‌شهر، بعد از آن که به همسر و خانواده مسعود عطائیان بخاطر تصدیع اوقاتش توهین و بی ادبی روا داشت، اعلام کرد که به عنوان دادستان، مطیع آن چیزی است که قاضی پرونده اعلام کند. این در حالی است که وظیفه دادستان این بی تفاوتی را بر‌می‌تابد. در واقع، یکی از وظایف مهم دادستان ها، پرداختن به حقوق متهم و دفاع از منافع شهروندان است. از مراجع دیگر که خانواده مسعود عطائیان موفق به ملاقات با ایشان شد، رئیس اداره اطلاعات قائمشهر بود که وی هم کاملا مطیع دستورات موحد می باشد. فرماندار قائمشهر، شورای امنیتی سیاسی استانداری، مدیر کل استانداری، دادگستری کل استان، شورای تامین امنیت استان، دادگاه انقلاب ساری، نماینده رئیس قوه قضائیه در استان از دیگر مراجع زیربط بودند که به‌ آنها تظلم بردند و جوابی نشنیدند. خانواده ایشان، گذشته از مقامات محلی، برای مراجع عالی کشوری، رهبر، رئیس جمهور، رئیس اداره اطلاعات، آقای محسنی اژه ای، رئیس قوه قضائیه آقای شاهرودی، کمیسیون اصل نود مجلس، و غیره نامه نوشته‌‌اند که تا بحال بی اثر مانده اند

ادامه تهدیدات در قائم‌شهر

چنانچه از اقدامات اخیر اداره اطلاعات مشهود است، موحد برنامه‌ای گسترده برای ایذا‌‌ء بهاییان منطقه دارد. فارس عطائیان، فرزند مسعود عطائیان می‌نویسد: «همچنین در تاریخ پانزدهم دیماه از اداره اطلاعات به منزل ما و پنج خانواده بهایی دیگر، بیژن نوع‌خواه، فرشاد اسدی، سهراب لقائی، حسین فنائیان و سناء الله سنائی مراجعه کردند و منازل این پنج خانواده را بازرسی کردند و عکس‌‌های مذهبی، کتب امری و کامپیوتر آنها را بردند و به آنها و همچنین مادرم گفتند که باید خود را به اداره اطلاعات معرفی کنند...در منزل هیچ کدام از افراد حکم بازرسی نشان ندادند و در منزل آقای نوع خواه با تهدید اسلحه وارد شدند. در منزل آقای اسدی با اینکه هیچکدام از والدین حضور نداشتند در حضور پسر کوچکشان وارد منزل شده و به تفتیش منزل پرداختند...در منزل آقای فنائیان فقط امیلیا حاضر بود و با وجود اینکه از آنها خواسته بود که منتظر آمدن پدر یا مادرش شوند آنها توجهی نکرده و شروع به تفتیش منزل نمودند. در این ماجرا جمعا هشت نفر به دادگاه احضار شدند... و در نهایت هیچکدام از افراد احضار شده به اطلاعات مراجعه نکردند، چون احضاریه فاقد وجاهت قانونی بود. دیروز یعنی نوزدهم دی ماه بابا زنگ زد و ما مطلع شدیم که میزان قند خونش باز بالا رفته است. بابا به شدت اصرار میکرد که مامان خودش را به اطلاعات معرفی کند و او را بسیار تحت فشار گذاشته بودند. در نهایت خود موحد گوشی را برداشت و به من گفت که اگر مامان مراجعه نکند حکم جلب قانونی او را خواهد گرفت. اما ما به هیچ وجه زیر بار نرفتیم.(پایان نقل قول از فارس عطائیان)
امروز، یعنی ۲۱ دی ماه ۸۷، خبر رسید که دو تن دیگر از بهاییان قائم شهر نیز به بند آقای موحد گرفتار آمدند. خانم‌‌ها فیروزه اسدی، همسرفرشاد اسدی و خانم پگاه سنایی جوان ۲۰ ساله بهایی می باشند به زندان افتاده اند.

موحد کیست؟
نزدیک به یک دهه است که سایه وحشت آور موحد بر سر بهاییان استان مازندران گسترده می‌باشد. نگارنده خود در سال ۱۳۷۸ وقتی که جوانان بهایی برای اولین بار از رفتن به کلاسهای پیش دانشگاهی محروم شده بودند، دریکی از کلاسهای بهایی مشغول تدریس بودم، که درب کلاس کوچکمان با لگد ماموران او به دیوار کوبیده شد. او کیف و کتاب مرا توقیف و شاگردان را از کلاس بیرون کرد. مامورین مرا نیز به اطلاعات احضار کرده بودند.
او که نام اصلی‌اش عباس علیزاده است، کارنامه سیاهی از آزار این اقلیت دینی برای خود درست کرده است. با احضارهای مکرر و دستگیری های جست و گریخته، سعی دارد که در لحظه لحظه زندگی بهاییان استان صورت مخوفش را نشان دهد و اکنون بیش از گذشته عرصه را بر جامعه بزرگ بهاییان قائم‌شهر و ساری تنگ نموده و فضای رعب و وحشت دائمی آفریده است. بستن محل کسب و کار بهاییان و توطئه برای توقیف مایملک بهاییان از دیگر موارد سیاه در کارنامه زندگی ایشان است.
به نظر می‌آید که اوبرای خودنمایی و به طمع ترفیع و نزدیک شدن به مراکز قدرت آزار و اذیت بهاییان را در دستور کار خود قرار داده است. وی در سال ۱۳۸۵، مقارن با بازدید رئیس جمهوری از استان مازندران، عده‌ای از بهائیان را دستگیر و به خانواده یکی از دستگیر شدگان گفته بود که بعد از بازگشت رئیس جمهور وی را آزاد خواهد کرد. این خود دال بر تلاش وی برای جلب نظر بیشتر است.

پیشینه دستگیری‌‌ها و آزارو اذیت بهاییان در قائم شهر
این دومین باری‌است که مسعود عطائیان در زندان حکومت ایران اسیر است. اگر امروز ترانه سنائی تقریبا تنها در راهروهای ادارات به دنبال کورسویی از عدالت می‌دود، ۲۴ سال پیش نیز، یعنی در سال ۱۳۶۳ وقتی که شوهرش را با ۱۲ نفر دیگر از بهايیان قائم شهر دستگیر کرده بودند، با گروهی بزرگی از بهائیان قائم شهر از این دفتر به آن دفتر، از این ساختمان به آن ساختمان و از این کوی به آن برزن سرگردان شده بود. این ۱۳ نفر مدت ۶ ماه در بازداشت ماندند و نهایتا بدون آنکه علت دستگیری هیچکدام معلوم شود آزادشان کردند.

در قائم شهر کسبه بهایی نیز، از هرطیف، در تنگنا قرار داشته اند. از جمله دو داروخانه متعلق به بهاییان در قائم شهر تعطیلی کشیده شدند، و برای برخی دیگر مشکلات بسیاری فراهم شد. در موردی، قطعه زمینی متعلق به یک بهایی بنام فرج‌الله فرجی را، با توطئه و جعل امضاء، مصادره کردند. آنها وقتی با مقاومت بی نظیر بهایی نامبرده مواجه شدند، زمین را پس داده و فرج الله فرجی را به جرم توطئه و تبانی علیه همسرش به زندان انداختند.
در این دوران حتی مردگان بهاییان در قائم شهر راحت سر به خاک نگذاشتند. در روز دوم آبانماه سال جاری عده‌ای از نوکران استبداد با بلدوزر به گورستان بهاییان در قائم شهر حمله کردند و قبرها را با خاک یکسان نمودند. این اقدام واضحا در راستای پروژه مردمی کردن جریان بهایی ستیزی است.


بعد از دستگیری هفت تن از مسئولین جامعه بهایی در ابتدای سال جاری چند خبر گزاری دولتی و شبه دولتی با شخصی به نام کاظم موسوی مصاحبه‌ای ترتیب دادند. نامبرده در این مصاحبه‌‌ها برای نخستین بار عنوان کرد که برای ریشه کن کردن بهاییان در ایران نیاز داریم که مردم به صحنه بیایند و کار را یکسره کنند.( نقل به مضمون)
این یعنی تشویق مردم به انجام یک تراژدی خونین بدون آنکه دولت مسئولیتی به عهده گیرد. بعد از این مصاحبه برنامه جمع‌آوری طومار در نمازهای جمعه تهران و قم به منظور تهییج نمازگزاران بر ضد این اقلیت اتفاق افتاد. برگزار کنندکان اعلام کردند که در نظر دارند تا در سایر نقاط ایران نیز به جمع‌آوری امضا‌ء بر ضد بهاییان اقدام نمایند.
در ادامه شرح تضییقات بهاییان قائم‌شهر گفتنی است که تعداد دیگری از بهاییان قائمشهر در زندان هستند و یا منتظر رأی دادگاه خود می باشند. از جمله خانم سیمین گرجی، جوان بهاییست، که بعد از گذراندن ۶ ماه بازداشت، اکنون بطور موقت آزاد شده و منتظر رای دادگاه است. عادل عطائیان نیز احضار و بعد از بازداشتی کوتاه مدت به منزل برگشت. علی احمدی، مکانیک معتمد شهر، که سالهاست با وضع اقتصادی نابسامان مشتریانش کنار آمده و همیشه کمک به افراد را بر درآمد شخصی ترجیح داده است، اکنون در حال سپری کردن دوران محکومیت ۹ ماهه در زندان قائم شهر است و بعد از آن باید به یکسال تبعید به شهر خلخال در استان اردبیل برود. چنگیز درخشان از دیگر دستگیر شدگان بود که بعد از گذراندن ۶ ماه زندان اکنون آزاد شده است. حسین فنائیان نیز بعد از سپری کردن یک سال تبعید در شهرستان سردسیر خلخال و تامل صدمات بسیار هنوز خود و خانواده‌اش از مزاحمت‌های مختلف موحد و امثالش در رنج اند.

این‌ها چه می‌جویند؟
سوال این است که این همه فشار بر بهاییان و تبلیغ بی سابقه بر علیه یک اقلیت دینی برای چیست؟ حکومت ایران چرا باید خود را مجاز بداند که گاه و بی‌گاه وارد زندگی این افراد شود و آرامش و آسایششان را مختل نماید؟ یا گمان می‌کنند که در کامپیوتر این افراد، که یا به خرید و فروش لوازم بهداشتی مشغولند و یا به رانندگی و امثال آن زندگی می‌گذرانند، چه چیز جز چند آهنگ و ترانه و یا عکس خانوادگی می توان یافت؟ آیا دنبال نقشه براندازی اند؟ آیا یک بهایی حق این را ندارد که خانه و خانواده‌اش را محل آرامش و حریم خصوصی خود بداند؟ چرا بهاییان یک شهر بلکه یک کشور باید همیشه در ترس و هراس باشند، که موحد و امثال او، که حد و مرزی نمیشناسند، برای حریم خانواده بهاییان احترامی قائل نیستند و خود را قدرت مطلق می‌دانند؟ خسارات اقتصادی و عاطفی وارد بر بنیاد خانواده را که نتیجه بی ملاحظگی عده مغرور قدرت پرست است چه کسی پاسخ گوست؟

اعلامیه کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران در رابطه با سرکوب بهاییان در استان مازندران.

بهاییان بازداشت شده را آزاد کنید
بازداشتهای اخیر گویای آن است که دولت جامعه بهائیان را هدف قرار داده است 22 آذر ماه 1387 - کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران در باره بازداشتهای اخیر سه بهائی در استان مازندان عمیقا ابراز نگرانی کرد و از مقامات ایرانی خواستار پاسخگویی در برابر این بازداشتها شد.
نیروهای امنیتی دراواخر آبان ماه و اوایل آذرماه سال جاری، در طول 6 روز، مسعود عطایی، سهیلا مطلبی و انورمسلمی را درشهرهای قائم شهر و ساری در استان مازندران بازداشت کردند.
هادی قائمی؛ سخنگوی کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران در این زمینه گفت: " نگرانی در باره سلامتی و امنیت جانی این بازداشتیان از اینروست که این بازداشتها با یک الگوی سرکوب و روند بازداشت خودسرانه اعضای جامعه بهائیان ادامه دار است." قائمی اضافه کرد "اینکه دولت هنوزدر باره بازداشت 6 عضو شاخص جامعه بهائیان در اوایل سال جاری هیچ توضیحی نداده، خود به این روند نگران کننده دامن می زند."
مسعود عطائیان درتاریخ 27 آبان ماه 1387 در خانه خود در قائم شهر توسط ماموران وزارت اطلاعات بازداشت شد. نیروهای امنیتی به مسئولیت آقای موحد، خانه عطائیان را تفتیش کردند، تصاویر مذهبی را پاره کردند، کتابهای مذهبی و اسناد مربوط به کار و کامپیوتر شخصی اش را مصادره کردند. عطائیان تاکنون اجازه ملاقات با وکیل خود نداشته و فقط یک تماس کوتاه با خانواده برقرار کرده است.
سهیلا مطلبی در اول آذرماه 1387 در خانه خود در ساری توسط مامورین وزارت اطلاعات بازداشت شد. آنها بدون ارائه احضاریه و دستور بازرسی، خانه او را تفتیش و اسناد و کتابهای مذهبی او را با خود بردند. سهیلا مطلبی در اداره اطلاعات ساری در بازداشت است و تاکنون با خانواده خود تماس نداشته است. عبدالفتاح سلطانی؛ وکیل مدافع حقوق بشر که دفاع از او را بر عهده گرفته است، هنوز موفق به دیدار با او نشده است. انور مسلمی نیز دو روز بعد یعنی در سوم آذرماه در ساری بازداشت شد.
در سال جاری تعداد دیگری از بهائیان نیز در مازندران بازداشت شدند. طرازالله اللهوردی و همسرش سونیا تبیانیان که در تاریخ 26 مهرماه 1387 در بهشهر بازداشت شدند. سیامک ابراهیمیان که دو سال پیش آزاد شده بود دوباره در تاریخ 14 آبان ماه 1387 در تنکابن بازداشت شد. سیامک که در حال حاضر در زندان است، به 6 ماه زندان و دو سال تبعید در زابل که بیش از 1100 کیلومتر از محل زندگی او فاصله دارد محکوم شده است.
کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران از جامعه بین المللی می خواهد که در مقابل آزارو اذیت مستمر بهائیان اعتراض کنند واز مقامات ایرانی هم می خواهد که به رفتار غیر عادلانه با بهائیان و بازداشت اعضای جامعه بهائیان در سراسر کشور پایان دهد.
http://www.iranhumanrights.org/2008/12/release-baha’is-detained-in-mazandaran

Release Baha’is Detained in Mazandaran

Recent Detentions Highlight Government’s Continued Persecution of the Baha’i Community

(12 December 2008) – The International Campaign for Human Rights in Iran expressed serious concern today about the recent detentions of three Baha’is in the province of Mazandaran and called on Iranian authorities to account for them.

Security agents detained Masoud Ataian, Soheila Motallebi, and Anvar Moslemi during a six-day period in November in Qa’emshahr and Sari in the Northern province of Mazandaran.

“These detentions are consistent with a pattern of persecution and arbitrary arrest of members of the Baha’i minority in Iran, and give cause to fear for the health and safety of those in custody,” said Hadi Ghaemi, Campaign spokesperson. “The government has yet to account for the detentions earlier this year of six Baha’i leaders, contributing to an alarming trend.”

Ataian was detained in his home in Qa’emshahr by Intelligence Ministry officials on 17 November 2008. Led by an agent called Mr. Movahed, the officials searched his home, destroyed sacred pictures and confiscated holy texts, his computer and business documents. He has not been allowed to see a lawyer and has had only brief contact with his family.

Motallebi was detained in her home in Sari on 21 November also by Intelligence Ministry officials. They presented no warrant but searched her home and confiscated documents and books relating to the Baha’i Faith. She is being held in the Intelligence Ministry’s detention center in Sari and has been denied contact with her family. Human rights lawyer Abdolfattah Soltani has agreed to take on her case, but has not been allowed to see her. Anvar Moslemi was detained two days later on 23 November in Sari.

Within the past year four other Baha’is have been taken into custody in Mazandaran. Tarazollah Allahverdi and his wife Sonya Tebyanian were detained on 17 October in Behshahr. Siamak Ebrahimi, detained and released two years ago, was again detained on 4 November in Tonekaban. He was sentenced to six months in prison and two years exile in the city of Zabol, over 1100 km away from his home. Ali Ahmadi, another Baha’i detained earlier this year in Mazandaran, is still being held in prison.

The Campaign urged on members of the international community to protest the continued harassment of Iran’s Baha’i community and called on the Iranian authorities to cease the unjust targeting and detention of members of the Baha’i community throughout Iran

http://www.iranhumanrights.org/2008/12/release-baha’is-detained-in-mazandaran/

خبر سرکوب‌های اخیر در سایت مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران

بازداشتها ، احضارها و وضعیت نگران کننده بهائیان قائمشهر
در پی سلسله اقدامات اداره اطلاعات استان مازندان تاکنون بصورت غیرقانونی منزل تعدادی از بهائیان شهر قائمشهر مورد تفتیش قرار گرفته است و تعدادی نیز بازداشت گردیده اند.
با شروع سلسله اقدامات جدید اداره اطلاعات شهر قائمشهر واقع در استان مازندران از تاریخ 15 دیماه سال جاری ، نیروهای امنیتی بدون داشتن حکم قضائی اقدام به مراجعه به منازل بهائیانی چون خانواده های فنائیان ، سنائی ، اسدی و نوع خواه نمودند و در این رهگذر ضمن تهدید و ارعاب آنان حتی با استفاده از اسلحه ، لوازم منزل این خانواده ها همچون کتابها ، کامپیوترها و دست نوشته های انان را با خود بردند.
نیروهای امنیتی در تدام این روند در تاریخ 21 دیماه مجدداً به منازل بهائیان این شهر هجوم بردند و با اقداماتی همچون بالا رفتن از دیوار و بام مناز ل، اقدام به بازداشت خانم فیروزه یگان (اسدی ) با حکم رسمی و خانم پگاه سنائی ( جوان 20 ساله بهائی ) بدون حکم رسمی نمودند ، ظاهراً سایرین در زمان هجوم در منازل حضور نداشته اند.
خانم شهناز سعادتی ، خانم فرزانه احمد زاده ، خانم انیسا فنائیان ، خانم امیلیا فنائیان و همین طور آقای سهراب لقائی و خانم ترانه سنائی منجمله افرادی هستند که در طی روزهای اخیر از سوی اداره اطلاعات این شهر احضار گردیده اند ، اینکه در صورت مراجعه و معرفی افراد مورد اشاره نیز بازداشت گردند با توجه به فضای موجود امری محتمل می باشد.
در چند روز گذشته خانم ترانه سنائی ( همسر آقای مسعود عطائیان که هم اکنون در زندان بسر میبرند ) بارها تلفنی احضار و تهدید شدند . و فارس عطائیان پسر آقای مسعود عطائیان اعلام کرده است که در روز پنج شنبه پدرشان از اطلاعات با آنها تماس گرفته و تحت فشار گفته که چرا مادرشان ( ترانه سنائی ) به اطلاعات مراجعه نکرده و از طرف فردی به نام "موحد" ریاست اداره اطلاعات استان به آنها گفته شده که اگر مراجعه نکند حکم جلب او را خواهند گرفت .

فراموش شده

30 تا از همکلاسهایمون در دانشگاهای سراسر کشور در بند هستند؛ اما فقط آنها زندانی نیستند، ماهم زندانی هستیم چون نفس بکشیم حراست چکمه شو روی دهن ما می‌ذاره.
حراست دانشگاه علامه اونجاست، حراست ...اونوره. فقط حراست تهران امروز اینجا نیست. همراه دانشجویان دانشگاه علامه، همراه دانشجویان دانشگاه آزاد و همه دانشگاههای کشور، حراست آنها نیز در این دانشگاه‌ها حضور دارند.(قسمتی از صحبت های مهدیه گلرو در روز دانشجوی ۸۶)

در آستانه روز دانشجو کمپین بین‌المللی حقوق بشر اعلام کرد که حد اقل ۲۰۱ دانشجو بازداشت شدند و حداقل ۱۶۱ دانشجو احکام محرومیت از تحصیل دریافت کردند.
گاهی اوقات فکر می‌کنم که جوان‌های بهایی شانس آوردند که در این محیط‌های مسموم و خفقان آور زندگی نمی‌کنند!

هر وقت جوش خروش دانشجویان ایرانی را در دفاع از دوستان در بندشان می‌بینم، هر وقت فریادهای بی پروایشان برای رسیدن به آزادی را می‌شنوم، به شجاعت و بی باکی‌شان و روح بلندشان آفرین می‌گویم. اما هر بار یاد شعر نوحه از اخوان ثالث می‌افتم:

نعش اين شهيد عزيز،
روي دست ما مانده ست.
روي دست ما، دل ما،
چون نگاه ناباوري بجا مانده ست.
اين پيمبر، اين سالار،
اين سپاه را سردار،
با پيام هايش پاك،
با نجابتش قدسي سرودها براي ما خوانده ست
«ما به اين جهاد جاودان مقدس آمديم،»
و فرياد
مي زد:
«هيچ شك نبايد داشت.
روز خوبتر فرداست.
و
با ماست.»

اما،
اكنون،
ديري ست،
نعش اين شهيد عزيز،
روي دست ما چو حسرت دل ما،
برجاست.
و
روزي اينچنين بتر باماست.
امروز،
ما شكسته، ما خسته،
اي شما بجاي ما پيروز،
اين شكست و پيروزي بكامتان خوش باد.
هر چه فاتحانه مي خنديد؛
هر چه مي زنيد، مي بنديد؛
هر چه مي بريد، مي باريد؛
خوش به كامتان اما،
نعش اين عزيز ما را هم بخاك بسپاريد.

م.امید


نمی‌دانم که شان نزول این شعر اخوان چیست. هرچه هست تنها قصه ایثار نیست، قصه ایثار+ فراموش شدن است و درد نهفته در شعر نیز از فراموش شدن است. داستان دانشجویان دانشگاههای ایران و جوانان بهایی شاید بی شباهت به قصه این شعر به نظر آید. نه دنیا به‌کام دانشجویان دانشگاهاست و ما بهاییان کاری به کار انقلابیون(قدیم و جدید) داشته اند. اما برای من این شعر فقط و فقط داستان محرومیت است. محرومیتی از نوع محرومیت جوانان بهایی که  یادی از آنان نمی‌شود. چرا دانشجویان ایرانی باید هم وطنان بهایی خود را از یاد ببرند؟

پی.اس: روی اینترنت هم چیزی در مورد این شعر پیدا نکردم جز‌‌ آنکه وبلاگ چراغ رابطه معتقد است که شعر به دکتر محمد مصدق تقدیم شده است و این نقل قول را از اخوان آورده است:
« . . . وقتی من دیدم چه بلایی سر مصدّق آمد ، شعر « نوحه » یا قصیده « تسلّی و سلام » . . . را گفتم و به پیر محمد احمدآبادی تقدیم کردم که خود مصّدق بود. ».

ادیان در بستر جامعه

آقای گنجی در مطلب اخیر خود، در رادیو زمانه، به ارتباط تاریخی دین مورمون با جامعه‌ای که این دین در آن ظهور کرده است پرداخت. 

اول باید نکته‌ای را در مورد ادعای آقای کمالی که مقاله گنجی در جواب ایشان است مطرح کنم. آقای کمالی ادعا می‌کنند که اسلام یک سیستم اصل موضوعی است و این که قرآن کلام خداوند است یک اصل موضوع است. 

آقای کمالی باید توجه کنند که در دستگاههای اصل موضوع گزاره‌های درست و یا نادرست وجود ندارد، در حالی که به اعتقاد مسلمانان قرآن مجموعه‌ای از درست های مطلق است. چنین چیزی در سیستم اصل موضوعی امکان پذیر نیست. اصلا انتخاب اصل موضوع برای کم‌کردن بار مسئولیت است! در سیستم اصل موضوعی گزاره ها یا در تناقض با اصل موضوع‌اند و یا نتیجه منطقی آن. با درست و غلط بودن آن کسی کاری ندارد. مثلا ریاضی دان نمی‌گوید که گزاره*:

 P:=در مثلث قائم الزاویه مربع وتر برابر است با مجموع مربعات دو ضلع دیگر،

یک گزاره درست است، بلکه اوتنها ادعا می‌کند که حکم  P از مجموعه اصول اقلیدس منتج می‌شود. اگر این اصول را عوض کنیم ممکن است نتیجه P دیگر بدست نیاید؛ چنانکه می‌دانیم این گزاره در هندسه ریمانی، که در یک اصل موضوع با هندسه اقلیدسی متفاوت است،غلط می‌باشد. 

و یا به گزاره زیر در تئوری اندازه گیری(measure theory)  توجه کنید

P:=همه مجموعه ها اندازه پذیرند

اگر اصل انتخاب(axiom of choice) را به مجموعه اصول وارد نکنیم P گزاره‌ای درست، و اگر وارد کنیم غلط است.

پس منظور از غلط و درست در سیستم اصل موضوعی با غلط و درست در الهیات متفاوت است. منظور از درست بودن یک گزاره آنست که این گزاره نتیجه منطقی اصول اولیه می‌باشد. حال بگذریم که قضیه میمون کورت گودل، در مورد ناسازگاری و ناکامل بودن همه سیستم‌‌های اصل موضوعی، ایراد دیگر بر آقای کمالی وارد خواهد کرد.

و حال برگردیم بر سر اصل مطلب:

ادیان و مذاهب با طرز فکر و شرایط جامعه‌ای که در آن ظهور می‌کنند ارتباط دارند، همانطور که کتاب‌های درسی مدارس با قابلیت‌های دانش آموزان در‌‌آن مقطع درسی ارتباط دارند. مهم اینست که آیا یک مذهب دنباله‌ روی افکار و متاثر از جامعه است یا موثر بر آن.
اگرچه اسلام امروزه بیشتر آلت دست گروهی سودجو در ممالک اسلامی است، که از آن بهره‌برداری سیاسی و اقتصادی می‌کنند و ساده لوحان را در پشت خود به صف کرده‌اند، اما در ۱۴۰۰ سال پیش دین اسلام فارغ از نگاه تیز منتقدین امروزی، به سادگی با مردم سخن گفت و آنها را آدم تر کرد.
دین‌های بابی و بهایی نیز از آسیبی که آقای گنجی مطرح کرده‌اند در امان بوده‌اند. این دو دین هر دو استانداردهای جدیدی، فراتر از عرف رایج در بین مردم، وضع کرده‌اند. دیانت بابی با قدرت علمای فاسد عصر مبارزه کرد. باب بالا رفتن بر منبر و ایراد خطابه را حرام اعلام کرد و به همین دلیل مورد تنفر علما قرار گرفت.
مطالب مطرح شده در آثار بی‌شمار بهاءالله بسیار فراتر از گفتار رایج زمان بود. بهاءالله در زمانی که روابط تیره سیاسی بین ممالک عالم جهان را بسوی جنگ‌های جهانی سوق می‌داد، در آثارش ندا داد که «ای اهل عالم سراپرده یگانگی بلند شد به چشم بیگانگان یکدیگر را مبینید. همه بار یک دارید و برگ یک شاخسار.»
تاکید بر تعلیم و تربیت عمومی و اجباری و تکریم مقام علم وخرد، تساوی حقوق زن و مرد، رفع تعصبات جنسی، نژادی، دینی، قومی، و وطنی. حذف طبقه روحانی و واگذار کردن امر جستجوی حقیقت به دست افراد(تحری انفرادی حقیقت،) طرح اداره جامعه به روش کاملا دموکراتیک که در آن آحاد اعضای جامعه به روشی فعال در انجام امور شرکت کنند و همچنین تاکید شدید بر نیاز انسان به منبع فیض الهی و بسیاری از این نوع نشان از این واقعیت می‌دهد که تعالیم دیانت بهایی بیشتر از آنکه متاثر از جامعه باشد موثر بر افکار و بینش انسانها و در پی ایجاد انقلابی حقیقی بوده است.

---------------------------

علامت := برای تعریف کردن استفاده می‌شود. P:= ... یعنی P بنابه تعریف .... میباشد.

DOUBLE STANDARD

امروز داشتم مصاحبه سی‌ان‌ان را با دو مسلمانی که همراه با خانواده‌هایشان، قبل از پرواز، توسط پلیس، از هواپیما خارج شدند نگاه‌ می‌کردم. یکی از مردان در انتهای مصاحبه گفت که موضوع مهم برای او آن است که هیچ انسانی نباید برای عقیده‌ و دینش مورد تبعیض قرار بگیرد. 

این دو مسلمان در حالی از تبعیض در آمریکا می‌نالند که مسلمانان در آمریکا آزادانه در مساجد عبادت می‌کنند و کسی به خاطر مسلمان بودن به آنها تهمت وابستگی نمی‌بندد. مساجدشان از مالیات معاف اند، می‌توانند به آزادی تبلیغ کنند و هم‌اکنون نیز یکی از بزرگترین خبرگزاریهای این کشور به انعکاس مشکل پیش آمده پرداخته بود.

بعد به یاد سوال وفا مستقیم از احمدی نژاد افتادم که از او پرسیده بود:

با توجه به اینکه او(احمدی‌نژاد) به طور مستمر از پیامبران الهی سخن می‌راند، آیا امید آن هست که در دوره ریاست جمهوری وی کمی از عدالت نصیب بهاییان ایران هم بشود؟ احمدی نژاد با آن وقاحت ذاتی که در او سراغ داریم در جواب پرسید: نام پیامبر بهاییت چیست؟

 کسانی که با عادت های کلامی احمدی نژاد آشنایی دارند می دانند که منظور او از این پرسش آن بود که :نخیر، چون ما دین بهایی را به رسمیت نمی‌شناسیم، عدالتی هم نصیبشان نخواهد شد.

شاید این از معدود قول‌هایی بود که رئیس جمهور ایران به آن جامه عمل پوشاند. آری، در ایران نه تنها هیچ روزنامه‌ای به انعکاس نظر بهاییان توجهی ندارد، بلکه مطبوعات با دلارهای سرسام آور نفتی دولت، قویا برای دروغ‌پراکنی و ایجاد تبعیض و تنفر بر علیه بهاییان سازماندهی شده اند و هر روز چندین مقاله به نفرت پراکنی بر ضد این اقلیت اختصاص می‌دهند(ببینید).
اینک سوال اساسی آنست که چرا در گفتار و رفتار مسلمانان اینقدر تناقض هست؟ آیا درک این موضوع سخت است که بفهمند که عدالتی که تنها شامل گروه مورد علاقه حاکمان باشد نامش بی عدالتی است؟